Een gemiste kans

Vandaag pas had ik de tijd om de brochure over het Zoniënwoud, die we gisteren van onze houtvester kregen, eens rustig door te nemen. En ik zag meteen dat we onze dauwtrip nog een extra dimensie hadden kunnen geven:

zeker die rode wangetjes hadden Patrick goed gestaan.

Ondanks deze gemiste kans was het wederom een toptocht met een topteam. Het zomeruur trotseren en opstaan om 5.45 en dan een mars van 25 à 30 km onder leiding van de boswachter der boswachters die -daar waren we het over eens- gerust 10 jaar kan liegen: het was me een waar genoegen.

Een dikke merci aan Patrick, onze exclusieve schapenherder, en aan Klaartje voor het geniale idee en de organisatie!